Anasayfa / Şiir / Memleketimden İnsan Manzaraları

Memleketimden İnsan Manzaraları


Türk şiirinin çizgisini değiştirmişi çok yönlü, evrensel boyutlu bir şair ve yazarın bu basım için yeniden gözden geçirilmiş, kaynak metinler esas alınarak düzeltilmiş "külliyatı"...
 

Memleketimden İnsan Manzaraları

Memleketimden İnsan Manzaraları Alıntıları


Merdivenlerde güneş yorgunluk ve telaş ve bir altın başlı kelebek ölüsü var.



İstemiyorum. Olduğun yerde sittin sene kal...



Küçük bir mutluluk istiyorum. O kadar küçük olsun ki, istemesin kimse benden onu...



Küçük bir mutluluk istiyorum. O kadar küçük olsun ki, istemesin kimse benden onu...



Dünya ile kessem alakamı bir dağın tepesinde yaşasam, Yapamam değil mi? Sıkılırım herhalde...



Ama insanlar tuhaf, yahut ben bir tuhafım.



Tırmanmak bir dağın yamacına ve oradan masmavi denizi görmek. Hayatının amacına sadık kalıp ölmenin sükuneti.



Saat beşe on var. Kırk dakika sonra şafak sökecek.Korkma sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak.



Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi kardeşçesine...



Sıcak bir rahatlıkla açılmadı bir gece olsun beyaz kansız eti aşka. İnsansız batan bir gemi gibi korkunç yalnızlığını taşıyarak her gün biraz daha indi dibe.